Εσύ ποιος νομίζεις ότι νίκησε;

Ποιος νομίζεις ότι νίκησε;

Θυμάμαι το 1991 την εποχή που κατέρρεε όλο το ανατολικό μπλοκ με πάταγο, τότε που οι ρεαλιστές πολιτικοί αποδέχονταν την αποτυχία των πολιτικών τους και παρέδιδαν τους λαούς τους στο δυτικό πρότυπο, μπορείς να το πεις και Αμερικάνικο τρόπο ζωής

Εσύ με ποιο τρόπο θαρρείς ότι ζεις;

Τι ανάταση ήταν εκείνη, βρε παιδί μου, όλοι χαίρονταν που οι στερημένοι ανατολικοί θα είχαν πια νάιλον κάλτσες και τριμμένα μπλου τζην να φορέσουν για να μην ξεπουλιούνται για τέτοια ευτελή πράγματα χώρια που θα γίνονταν πλέον μέρος του δυτικού τρόπου ζωής και θα είχαν όλοι αυτοκίνητα, θα έκαναν μεγάλες επιχειρήσεις και όλοι θα αμείβονταν πλουσιοπάροχα

Εσύ το ’91 το θυμάσαι; Το θυμούνται κι αυτοί, είχαν ένα σπίτι, ένα πιάτο φαΐ, θέρμανση και ζεστό νερό αλλά δεν είχαν μπλου τζην…

Και δώσ’ του οι Σκόρπιονς να λένε για τον άνεμο της αλλαγής που άκουγαν τα καημένα στο Γκόρκι παρκ, χωρίς μπλου τζην και εν αναμονή της απόκτησής του, αλλά το ρημάδι το παντελόνι δεν ήλθε μόνο του, ειδικά στην Ρωσία που αποδείχτηκε ρηξικέλευθη σ΄ αυτά τα πράγματα, άνοιξε τις πόρτες στην μικροεγκληματικότητα που υπήρχε και εν ακαρεί σχηματίστηκαν συμμορίες που γρήγορα έγιναν συνδικάτα του εγκλήματος εξειδικευμένα στο εμπόριο λευκής σαρκός μιας που ο δυτικός τρόπος εκμηδένισε την αξία της και οι αγορές ζητούσαν αυτό το νέο εμπόρευμα

Εσύ τι λες, είναι ο άνθρωπος εμπόρευμα;

Και να ‘ταν μόνο αυτό; Οι νέοι μαφιόζοι αποδείχτηκαν ικανότατοι και στο εμπόριο ναρκωτικών με τους λατινοαμερικάνους βαρόνους και άλλους ευγενείς του είδους να τα βρίσκουν μπαστούνια με δαύτους χώρια που μετέφεραν τις.. θεάρεστες επιχειρήσεις τους στην μητρόπολη του καπιταλισμού ανταγωνιζόμενοι τους εκεί νοικοκυραίους του εγκλήματος (αυτά δεν τα είχαν λογαριάσει οι Σκόρπιονς) και μέχρι να πεις τρία να σου τους και στο διεθνές λαθρεμπόριο όπλων. Κάπου εκεί οι λαοί άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτήν την αλλαγή και σκέφτηκαν να κοιτάξουν μέσα στις χώρες που πριν λίγα χρόνια καλωσόριζαν την δημοκρατία, εκεί κι αν γέμισαν εκπλήξεις! Πολλά περισσότερα αυτοκίνητα και τα πολυπόθητα μπλου τζην αλλά οι πλατείες και οι δημόσιοι χώροι γεμάτοι άστεγους και αλκοολικούς πεσμένους καταγής σαν σκουπίδια.

Εσύ τι λες, είναι οι άνθρωποι σκουπίδια;

Ύστερα οι δυτικοί δεν είχαν καιρό ν’ ασχοληθούν άλλο μ’ αυτά τα πράγματα γιατί άνοιξαν και οι νέες αγορές εργασίας και γέμισε, ο άλλοτε, μακάριος τόπος τους από ανέργους με τα εργατικά τους δικαιώματα να καταρρέουν μέρα με τη μέρα. Πάνε οι καλοί μισθοί, πάνε οι αργίες, πάνε τα ωράρια εργασίας, πάει και το όνειρο για παγκόσμια ειρήνη μιας που κάποιες πονηρές παρεμβάσεις δημιούργησαν την "Αραβική άνοιξη" και από κει και πέρα γέμισε ο τόπος τρομοκρατία και ανοιχτές πολεμικές πληγές χώρια τα κύματα των δυστυχισμένων που θαλασσοπνίγονται μπας και  βρουν ασφάλεια στην Ευρώπη αλλά κι εκεί βρέθηκαν μπροστά σε φράχτες και νεοναζιστές που τους μαχαιρώνουν. Εμ… κάπου έπρεπε να ξοδευτούν τα όπλα που παράγουν αφειδώς τα εργοστάσια και εμπορεύονται παλιοί και νέοι νοικοκυραίοι

Εσύ τι λες, ποια είναι πιο ακριβή μια σφαίρα ή μια ανθρώπινη ζωή;

Αλλά παράγεται έργο και πλούτος, αυτό είναι αλήθεια! Μόνο που αυτός ο πλούτος δεν είναι για τον καθ’ έναν, οι στατιστικές δείχνουν ότι είναι καμιά πεντακοσαριά άνθρωποι στην Γη που κατέχουν τον πλούτο με τους λαούς (δυτικούς και άλλοτε ανατολικούς)  να χάνουν κεκτημένα, να μένουν άνεργοι, να περιθωριοποιούνται κάθε μέρα  όλο και περισσότερο με τις οικονομικές κρίσεις να διαδέχονται η μια την άλλη με κάθε καινούρια κρίση να βρίσκει τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους

Εσύ ποιος λες ότι νίκησε;

Γιώργος Χατζηκυπραίος 

Χειμώνας

Χειμώνας

Παγώνουν οι άνεμοι λευκόχρωμο χειμώνα

καθώς τα σύννεφα υγραίνουν γυμνά τοπία

Βαρύ σαν το άχθος κρύων ημερών το γιόμα

κι η νύχτα μια παγωμένη αγκάλη μοναξιάς

Γ Χ

Φθινόπωρο

Φθινόπωρο

Σπιθίζουν οι άκρες των φύλλων,
σκουρόχρωμο φθινόπωρο
καθώς στις ριπές του υγρού αέρα
δακρύζουν καλοκαιρινές αναμνήσεις...

Γ. Χ. 

Αγκάθια

                                                                 Αγκάθια

Κι έτσι γέμισε ο κόσμος αγκάθια και οι κάποτε ομορφιές έγιναν κι αυτές άγονα τοπία. Σαν διψασμένα σκυλιά καταμεσήμερο του καλοκαιριού τριγυρνάμε σ’ έναν κόσμο που κάποτε είχε λίγο νερό να μας προσφέρει. Τώρα δεν υπάρχει πια κι αυτό, στέρεψαν οι πηγές και χώθηκε το νερό βαθιά στα πηγάδια να κρυφτεί κι αυτό από την καταστροφική μας δίψα και ΄μεις άσχετοι με την δική μας ζωή ψάχνουμε στην έρημο για ένα χαμόγελο δροσιάς, όχι ότι το είχαμε πιο πριν απλά δεν ξέραμε ότι μας έλειπε. Έτσι, τώρα πια, ζούμε μέσα στην αλήθεια που μας αποκαλύφτηκε, γυμνοί από το ένδυμα της αξιοπρέπειας και αφυδατωμένοι από κάθε αίσθημα στηρίξαμε την ζωή μας σε ονομαστικές αξίας και τελικά, μ’ αυτές αποτιμήσαμε την ύπαρξή μας, τις ιδέες μας, τον κόσμο μας. Όλα τώρα πια, έχουν ένα ταμπελάκι με κάποια τιμή.  Το κακό είναι πως αυτές οι τιμές ξέπεσαν πια, δεν αξίζει οι ζωή μας και δεν της αξίζουμε και ‘μεις. Τώρα μας συνεπήρε η κρίση, όχι η οικονομική αλλά η κρίση της ζωής μας γιατί όταν φύγαμε πέρα απ΄ τους επίπλαστους παραδείσους είδαμε τι έκρυβαν τ΄ αγορασμένα χαμόγελα και οι επιγραφές με το νέον.

Απλά δεν αξίζουμε, το δικό μας ταμπελάκι μηδενίστηκε και μας πέταξαν απ’  το ράφι. Τώρα τα χαμόγελα ανήκουν σ΄ εκείνους που μπορούν να τ’ αγοράσουν κι έτσι μείναμε μόνοι να κοιτάζουμε τις τιμές στα σύγχρονα πανάκριβα προϊόντα. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τίποτα και σε κανέναν, ούτε μεταξύ μας, γιατί δεν ξέρουμε τα νέα κοστολόγια, δεν ξέρουμε πια πόσο κοστίζει η αγάπη των παιδιών γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά στην τσέπη μας να την αγοράσουν, δεν ξέρουμε πόσο κοστίζει η συμπάθεια των φίλων γιατί δεν μπορούμε να πληρώσουμε τα χαμόγελά τους. Δεν ξέρουμε καν πόσο κάνουν οι απλές δωρεάν έννοιες γιατί τις είχαμε κοστολογήσει ακριβά να μην μπορεί κανείς να τις φτάσει, τώρα ούτε και  ΄μεις. Απλά αγκαλιάζουμε τ’ αγκάθια που γεμίσαμε τον κόσμο και κλαίμε την ανυπόστατη ζωή που τόσο πολύ θελήσαμε, αυτήν που σε κάθε γωνιά έχει και ένα ναυάγιο, σε κάθε βήμα έχει κι ένα αγκάθι.